Chyba każdy ma jakiś ulubiony rodzaj muzyki. Ja mam kilka rodzajów. Czasami lubię po prostu posłuchać sobie ulubionych nut, a czasami lubię coś robić w trakcie. Wtedy odpalam sobie jakąś grę, która nie absorbuje aż tak uwagi, a jednocześnie mam coś przyjemnego do poklikania.
Tego typu grą jest dla mnie Hexcells Infinite. W tym miejscu zaznaczę, że recenzja ta dotyczy również dwóch pozostałych odsłon serii Hexcells, które jednak oceniam punkcik niżej. O tym na końcu. A na początku, o czym to jest.
Nie wiem skąd te żółte strzałki na screenie
Nie tylko sąsiadujące pola
Jak działa Saper, każdy gracz wie. Każda komórka zawiera liczbę, która wskazuje ile pól dookoła niej, zawiera miny. W Hexcells mamy to samo. Pola są za to sześciokątne, występują przerwy w mapie, a na brzegach mapy mamy liczby wskazujące ilość min w linii. Do tego dochodzą pola, mówiące o ciągłości min koło siebie, przerwie, która musi wystąpić w ich ustawieniu oraz obszarze, na którym mogą wystąpić. Zagadka robi się znacznie bardziej skomplikowana i globalna. Co mam przez to na myśli to to, że trzeba brać pod uwagę całą planszę, a nie tylko sąsiadujące pola i miny. To naprawdę fajna łamigłówka. Do tego wszystko jest utrzymane w przejrzystej oprawie. I te subtelne ambientowe dźwięki. Nie zawsze odpalam muzykę.
Generator ma parę możliwości konfiguracji
Podsumowanie i ocena
Grafika
Muzyka
Rozgrywka
Fabuła
Stan techniczny
Gra jest lekka, a jednocześnie daje sporo rozrywki przez długi czas. Dobre wykonanie i satysfakcjonujący poziom. Ten ostatni trochę gorzej wypada przy generowanych etapach, ale naprawdę jest bardzo dobrze. Tak jak wspominałem, dwie odsłony przed Infinite oceniam niżej przez brak generowania etapów. Po ukończeniu nie ma żadnego powodu grać jeszcze raz. Chyba że za jakiś czas. Cenowo wszystkie są jednak na tyle tanie, że pozostaje mi polecić. Szkoda, że nie ma wersji na konsole lub smartfony.