Recenzja 2002 FIFA World Cup – kometą do bramki

Ogólnie opisywanie gier sportowych od EA mija się z celem. Wszystkie są niemal identyczne i trzeba w tym naprawdę mocno siedzieć, aby wyłapać jakieś nowości. To jednak recenzja mojej pierwszej fify. I pierwszego mundialu.

Wiem, że z perspektywy lat to wszystko wyda się drętwe. I jest to głównie recenzja sentymentalna. Ale o tych grach serio nie ma czego ciekawego napisać.

O to w tym wszystkim chodzi – pyk kometą z połowy boiska

Świat wielkiej piłki

Rok 2002. Pamiętam jak w szkole, szedłem po coś korytarzem i widziałem jak grupa nauczycieli, z paroma starszymi uczniami wystawiła telewizor na korytarz i oglądali mecz reprezentacji. To był chyba mecz z Portugalią, ale że u mnie w domu nikt się piłką nie interesował, to nie wiedziałem za bardzo co się dzieje. Emocje jednak się udzieliły. Do tego w sklepach były do zdobycia srebrne monety z podobiznami piłkarzy. Nastrój się udzielał po długich latach nieobecności na dużych turniejach. I wtedy to wpadła mi w ręce piracka wersja FIFA.

Tym razem Brazylia nie dała rady

Granie na klawiaturze

Gry nie trzeba specjalnie przedstawiać, bo dzisiejsza FIFA nie różni się w wielkim stopniu. Czymś innym natomiast byli wtedy piłkarze z gwiazdkami. Wyjątkowo mocni gracze mogli podawać podkręcone piłki do kolegów z drużyny, a ci bardziej ofensywni strzelali „kometami”, czyli bardzo trudnymi i podkręconymi strzałami z charakterystycznym efektem graficznym. Często z połowy boiska. Dzięki temu człowiek wiedział, że Owen to jest potężny grajek na miarę Ronaldo czy Henrego. Albo Kałużnego. I Olisadebe! Dla mnie te nazwiska nie robił różnicy. Grałem każdym i każdym wygrałem mistrzostwo. Na amatorze, ale co ja tam umiałem grać wtedy. Bez pada, grałem na klawiaturze i się nie przejmowałem poziomem. Dodam, że wtedy szybki bieg był pod „W”. Ciekawym elementem były też specjalne ramki po bramkach w kluczowych meczach. Dodawało to wszystko dramatyzmu.

Olisadebe Polskę zbaw

Podsumowanie i ocena