Recenzja FIFA Street 2 – freestyle piłkarski

W fife już nie gram. Znudziła mi się. Zaczynałem z tą serią bardzo dawno i do dzisiaj sentyment się wypalił. Chyba, że do FIFA Street 2. Jest to dosyć oryginalna gra, która skupiała się na bardziej freestyle’owym podejściu do piłki. Niczym w reklamach Pepsi.

Ogrywałem ją na PSP i gra tego typu sprawdzała się świetnie. Szybkie gierki po pare minut wypełnione sztuczkami i efektownymi strzałami. To było coś.

Strzelanie bez comba nie ma sensu

Od zera do kumpla Ronaldo

Swoją karierę zaczynamy od grania na Londyńskich podwórkach. Razem ze swoją ekipą zdobywamy respekt i doświadczenie. Jeżeli nasza drużyna uzyska odpowiednio wysoki poziom, możemy rozegrać lokalny turniej pucharowy. Zwycięstwo w nim odblokowuje nowe miejsca na świecie, w których można sprawdzać swoje umiejętności. Zawodnik gracza może rozwijać się pod względem dryblingu, obrony, szybkości, celności i siły strzału. Do tego służą nam wspomniane punkty respektu. Im więcej podczas gry korzystamy z tricków i nabijemy wyższe combo, tym więcej na koniec dostaniemy punktów. Jest to waluta dosyć uniwersalna, bo za nie możemy też kupować nowych zawodników.

Sorry Niko, wypadasz

Podanie, kiwka i brama

To dosyć smutny element, ponieważ piłkarze, którzy grają u nas w zespole grają w meczu o zdobycie piłkarza, który ich zastąpi. Nie można bawić się w sentymenty, ponieważ ocena drużyny zależna jest też od „rezerwowych”. Mimo, że gramy 4 vs 4 to pozostali piłkarze mają wpływ na naszą drużynę pod względem wartości. Na boisku nie czuć za bardzo różnicy między piłkarzami. Kiwa każdy, strzela każdy. A jak wbijemy powerup to i bramkarz nie ma problemu ze zdobyciem gola. Mimo wszystko ten progress jest przyjemny. Mecze na czas są trochę nudne. Nabijałem masę goli, a na drugą połowę odkładałem konsole. To nie do końca kwestia poziomu trudności, ale wydaje mi się, że czasami drużyny bywały po prostu słabsze.

Ale urwał

Podsumowanie i ocena