Gry to nie tylko rozrywka. Opowieści zawarte w nich często uczą o poświęceniu czy walce o dobro. Są jednak gry, które schodzą do bardziej przyziemnych warstw rzeczywistości i ukazują nam brutalną prawdę o świecie. Te nauki są trudniejsze, ale równie cenne. Nie przez przypadek poruszam tu kwestię nauki, bo This War of Mine jest pierwszą
Recenzja This War of Mine – wojna oczami cywila Dowiedz się więcej »
Nie przepadam za grami „memami”. Zwykle skrywają w sobie dosyć słaby gameplay oparty na jakimś żarcie, który powtarza się w kółko. Gry są celowo niedopracowane, bo ich błędy bawią jeszcze bardziej. Jak zatem wszedłem w posiadanie Who’s Your Daddy? Dostałem od kumpla, jeszcze w bardzo wczesnej wersji. Gra rozrosła się przez te lata i robiąc
Recenzja Who’s Your Daddy?! – bobas kontra stary Dowiedz się więcej »
W dzieciństwie miałem na płycie symulator myśliwca. Tak to przynajmniej nazywałem, bo tak naprawdę nie wiem jaki był tytuł. Angielski to była czarna magia. Latało się fajnie, ale wszystkiego trzeba było się dowiedzieć klikając losowe przyciski. Dlatego jakoś mnie to nie wciągnęło, gdy latałem w kółko nie wiedząc co mam robić. Kolejnym podejściem do przestworzy
Recenzja Ace Combat X: Skies of Deception – pierwszy raz w powietrzu Dowiedz się więcej »
Ciąg dalszy moich zmagań z serią Halo. Tym razem część numer 5. Kolejne recenzje rozciągnęły się w czasie, ale tak naprawdę wszystko to przechodzę w ciągu miesiąca. Kończy się Gamepass i raczej nie planuje odnawiać. W końcu uwolniłem się też od Master Chief Collection. Wiążę się to z trochę innym rodzajem łączenia się w przypadku
Recenzja Halo 5 – coop bez klonów Dowiedz się więcej »
Luftrausers to jedna z pierwszych gier indie, które ogrywałem. Wcześniej typowo ogrywałem co głośniejsze tytuły lub po prostu te, które wpadły mi w ręce. Pierwszym kanałem z recenzjami jaki oglądałem był kanał TotalBiscuita. Nie dość, że podobała mi się formuła prezentacji gry to i sam prowadzący dobrze grę prezentował i nie skupiał się na głośnych
Recenzja Luftrausers – powietrzne starcia w 2D Dowiedz się więcej »
Kojarzycie serię Halo? To taka gra w kosmosie, w której na początku strzelamy się z obcymi znanymi jako Covenant. Potem strzelamy się z obcymi znanymi jako Flood. A potem wysadzamy Halo. No to witam w Halo 4, gdzie ten schemat zostaje złamany! To naprawdę odświeżające doświadczenie po tłuczeniu w kółko tych samych przeciwników. Zmianie uległa
Recenzja Halo 4 – nowe zagrożenie <3 Dowiedz się więcej »
Przy kończącym się abonamencie, rzutem na taśmę udało mi się odpalić i skończyć pierwszą cześć serii Gears of War. Od dawna się do tego zabierałem i trochę ubolewam na tym, że nie udało mi się w to zagrać w trybie kooperacji. Gra była w niektórych miejsca pomyślana pod tym kątem. Same Gearsy to kolejna strzelanka
Recenzja Gears of War – Halo, ale takie krwawe Dowiedz się więcej »
Ech, z sentymentem wspominam pierwszą część Halo. No dobra, może jednak nie. W każdym razie grałem w nią dosyć niedawno. Dosyć niedawno grałem też w nowsze części. Rzucony w wir walki nie miałem okazji zapytać o wiele rzeczy. Na całe szczęście wyszło Halo Reach. Jedynkę wspominam nie przypadkiem, ponieważ Reach to prequel serii. Opowiada wydarzenia
Recenzja Halo Reach – prequel serii Microsoftu Dowiedz się więcej »
Wszystkie gry w coopie są lepsze. To oczywisty fakt. No niby jak się gra z niewłaściwymi ludźmi to jest kiepsko. Wyjątki. Wyjątkiem od gier z serii Tomb Raider jest też gra Lara Croft and the Temple of Osiris. Jest to gra kooperacyjna. Jak na tą serię to dosyć duże wyzwanie, bo oprócz Lary nie ma
Recenzja Lara Croft and the Temple of Osiris – grupowy Tomb Raider Dowiedz się więcej »
Trzy recenzje głównych części Halo za mną. Tym razem wątek poboczny. O czym? O walce z przymierzem oczywiście. Fabuła skupia się jednak na poczynaniach oddziału marines zwanych ODST. Nie są tak wykoksani, jak Master Chief. Może to jest powodem, dla którego spotykamy tak mało wrogów, a sama gra jest jakby leniwa. Już tłumacze. Logo powtarzające
Recenzja Halo 3 ODST – co ja tu robie Dowiedz się więcej »
