Jeżeli chodzi o gry RTS to gatunek przez bardzo długi czas tkwił w miejscu. Dawno temu gier tego typu wychodziło mnóstwo, ale większość z nich nie wnosiła niczego nowego i zasadniczo grało się w bardzo podobne tytuły i nikomu to nie przeszkadzało. Później ilość fanów zmalała, ale gry zaczęły być bardziej różnorodne, próbujące przekonać pozostałych
Recenzja Tooth and Tail – zwierzęca rewolucja Dowiedz się więcej »
Z horrorami w grach jest tak samo, jak z horrorami w filmach. Dzielą się one na te, które straszą gracza przy pomocy jump scare’ów oraz na te, które tworzą ciężką atmosferę i wykorzystują bardziej subtelne metody. I gdybym miał skategoryzować Limbo, to powiedziałbym, że to raczej ta druga forma. Nie jestem fanem horrorów, ale sukces,
Recenzja Limbo – złowieszcza atmosfera Dowiedz się więcej »
W fife już nie gram. Znudziła mi się. Zaczynałem z tą serią bardzo dawno i do dzisiaj sentyment się wypalił. Chyba, że do FIFA Street 2. Jest to dosyć oryginalna gra, która skupiała się na bardziej freestyle’owym podejściu do piłki. Niczym w reklamach Pepsi. Ogrywałem ją na PSP i gra tego typu sprawdzała się świetnie.
Recenzja FIFA Street 2 – freestyle piłkarski Dowiedz się więcej »
Drugi Dawn of War jest dosyć specyficzny, dużo mocniej moim zdaniem skupia się na postaciach dowódców. Nie tylko w kampanii. Nie będę tutaj opisywał podstawowej wersji Dawn of War 2, przechodziłem ją już jakiś czas temu i trudno mi wrócić pamięcią, ale na tyle ile się orientuje to Chaos Rising jako rozszerzenie nie zmienia zbyt
Recenzja WH 40k: Dawn of War 2 Chaos Rising – odwieczny wróg Dowiedz się więcej »
Nie każda gra nadaje się na granie mobilne. Wiadomo. Czasami nie pozwalają na to wymagania sprzętowe, a czasami po prostu forma gry. Trudno byłoby mi zasiąść do RPG na 100 godzin i co chwilę przerywać. To trochę bez sensu takie odrywanie się od historii. Nie mówię też o dynamicznych RTS’ach. I to moim zdaniem gry
Recenzja Fury Unleashed – komiksowy bohater Dowiedz się więcej »
Gry imprezowe raczej nie zachęcają mnie do jakiejś głębszej refleksji. Pisać o nich nie ma za bardzo co, bo często są tylko pretekstem do interakcji pomiędzy graczami. Nie myślę, że to coś złego. Jednak trochę trudno zbalansować casualowy typ gry dla graczy, którzy już coś ogarniają. Z ciekawym pomysłem wychodzi Ultimate Chicken Horse. Nazwa jest
Recenzja Ultimate Chicken Horse – budowanie toru przeszkód Dowiedz się więcej »
Z grami, które mi się nie podobają, jest różnie. Czasami łatwo mi się pisze z powodu ilości błędów i rzeczy, które mnie zirytowały. Innym razem natomiast nie mam za bardzo, o czym pisać, bo po prostu nie ma wystarczająco dużo gry w grze, by było się nad czym rozwodzić. I tak chyba scharakteryzowałbym Ziggurat. Różdżka
Recenzja Ziggurat – randomowy boomer shooter Dowiedz się więcej »
Gry opowiadające historię Polski nie mają łatwo. Nie wiem dlaczego tak jest, ale często przez staranie udowodnienia czegoś zapominają o warstwie rozgrywki. Trzeba pokazać heroiczny bój. Ważne jest podkreślenie naszej tożsamości narodowej. Jednak gra to jednak musi być przede wszystkim gra. Z tego powodu z lekką dozą niepokoju zasiadłem do Warsaw. Widziałem już polskie gry
Recenzja Warsaw – historia powstania Dowiedz się więcej »
W strzelanki rodzice grać mi nie pozwalali. Nie szkodzi, jakoś nie miałem nigdy wielkiej chęci na gry zręcznościowe. Co najwyżej FIFA. Możliwe dlatego, że grałem zwykle w gry stare. A stare strzelanki były brzydkie i toporne. Wyjątkiem było Medal of Honor AA, a potem dopiero właśnie STALKER. Dzisiaj to zupełnie inna bajka i gra może
Recenzja STALKER: Cień Czarnobyla – próba nerwów Dowiedz się więcej »
Każda kontynuacja to kłopot. Gdy zmienia się coś, co graczom się podobało, to częściej można liczyć na krytykę. Pytanie pozostaje czy próbować czegoś innego, czy dać graczom to samo, ale wtedy też mogą narzekać na brak nowości. Tej drugiej ścieżki na pewno nie obiera nowy Dawn of War. Kompletnie zmieniona jest tutaj dynamika rozgrywki. Odbiór
Recenzja Warhammer 40000: Dawn of War 2 – powrót Krwawych Kruków Dowiedz się więcej »
