Oto nadszedł ten dzień, gdy na tym blogu poruszam pierwszą z gier serii Assassin’s Creed. Nie pierwszą w kolejności wydania, a po prostu jest to w miarę świeży tytuł z mojego punktu ogrywania i mogę się podzielić swoimi doświadczeniami na bieżąco. Miałem okazję grać w wiele gier tej serii od Ubisoftu, więc następne pojawią się […]
Recenzja Assassin’s Creed: Unity – Cienie rewolucji Dowiedz się więcej »
Ogólnie opisywanie gier sportowych od EA mija się z celem. Wszystkie są niemal identyczne i trzeba w tym naprawdę mocno siedzieć, aby wyłapać jakieś nowości. To jednak recenzja mojej pierwszej fify. I pierwszego mundialu. Wiem, że z perspektywy lat to wszystko wyda się drętwe. I jest to głównie recenzja sentymentalna. Ale o tych grach serio
Recenzja 2002 FIFA World Cup – kometą do bramki Dowiedz się więcej »
City buildery są fajne. To dobry sposób na relaks po trudnym tygodniu. Jednocześnie angażują na tyle, żeby się nie nudzić. Planujemy kolejne etapy rozbudowy i tworzymy sobie w całkowitym spokoju. Chyba że czyhają na nas wredne koty! Z nimi to właśnie musimy mierzyć się w Whiskerwood. Są to nasi panowie, a my jako mysi koloniści
Recenzja Whiskerwood – mysia kolonia Dowiedz się więcej »
Uwielbiam artystyczne gry. Ze świetnym stylem graficznym i historią, ale jednocześnie z soczystą rozgrywką. Nie jest to oczywiście proste zadanie, a zwykle gry, które skupiają się na każdym z tych aspektów nie są zbyt długie. Nie muszą. Chętnie przechodzę je kolejny raz. Do takich mniejszych gier należy też Gris. Początkowy czarno biały świat jest przygnębiający
Recenzja Gris – wizja artysty Dowiedz się więcej »
Jusant to kolejna gra, którą przetestowałem za sprawą abonamentu Game Pass. Często o nim wspominam, ale w zasadzie, póki go mam, to gram. Gry kupione mogą poczekać, a łatwiej też mi się opisuje produkcje, w które grałem niedawno. Takie eksperymentowanie nie zawsze wychodzi. Jak to było z Jusant? Z dystansu można zobaczyć część naszej trasy
Recenzja Jusant – wspinaczkowy chill Dowiedz się więcej »
Są gry, do których się wraca. Są też klasyki, które są przeznaczone dla graczy, grających w nie w czasach ich świetności. Mam tak niestety, że nie potrafię dorosnąć do hypu gry, która wyszła ileś lat temu i miała jakiś wpływ na rozwój gatunku lub całego rynku gier. Jakieś rozwiązania mogą być rewolucyjne. Ale już nie
Recenzja Age of Mythology – w krainach mitycznych bogów Dowiedz się więcej »
Tyle tutaj piszę o graniu, a przecież nie samą rozrywką człowiek żyje. Czasem trzeba się wziąć za porządki. Czasem trzeba ruszyć do pracy. A co jeżeli możemy robić wszystko naraz? Powerwash Simulator 2 to coś, o czym każdy marzy po długim dniu w pracy. Gdy nogi już bolą i człowiek chce tylko walnąć się na
Recenzja Powerwash Simulator 2 – czas do pracy Dowiedz się więcej »
Od czasu ogrania trzeciej części serii Far Cry nie mogę zrozumieć zmian, jakie przeszła ta seria, żeby stać się tym, czym jest dzisiaj. Do trójki wrócę innym razem, natomiast dopiero co skończyłem grać w czwartą część, więc dlaczego by tego nie wykorzystać? No właściwie można, bo w zasadzie te dwie odsłony są bardzo do siebie
Recenzja Far Cry 4 – Szaleństwo w Himalajach Dowiedz się więcej »
Ostatnio trafiłem na Dome Keepera. Gra pojawiła się w gamepass. Lubię testować gry tego typu, które wymagają wielokrotnego podejścia, żeby je przejść, właśnie w abonamentach. Dlatego po paru godzinach szybko odinstalowałem. I to jest jak najbardziej komplement. Gra spodobała mi się na tyle, że chciałbym w nią pograć dłużej, a szkoda mi czasu z abonamentu.
Recenzja Dome Keeper – w poszukiwaniu surowców do obrony Dowiedz się więcej »
Gdy na dworze zimno i deszcz, dobrze jest odpalić sobie konsolę. Jeszcze lepiej, żeby pograć z kimś. Obecnie na rynku pojawia się całkiem sporo gier kooperacyjnych, co mnie jak najbardziej cieszy. Cieszy też ilość kooperacji kanapowych. PlateUp! bym pominął, gdyby nie brak gier do grania wspólnie oraz wykupiony abonament Gamepass. Z czym to się zatem
Recenzja PlateUp! – rogalikowe prowadzenie knajpki Dowiedz się więcej »
